ภาพลักษณ์ของภาคตะวันออกในสายตานักท่องเที่ยว โดยเฉพาะชาวต่างชาติมักจะมองเป็น “เรื่องทางลบ” เช่นการค้าประเวณี สิ่งเสพย์ติด การค้าของเถื่อน การโชว์ลามกเป็นต้น
ภาพของสิ่งเหล่านี้ได้แพร่หลายไปทั่วโลก และสร้างความเสื่อมเสียมาสู่ประเทศ รวมถึง “คุณค่าที่ดีของวัฒนธรรมไทย” ที่เคยสั่งสมและเป็นเอกลักษณ์ของไทยมาแต่อดีตมหาวิทยาลัยบูรพา
เป็นสถานศึกษาระดับอุดมศึกษา (มหาวิทยาลัยแหงเดียวของภาคตะวันออก) จะต้องแสดงความเป็นผู้นำและ “ชี้นำ” ในหลายๆ ด้าน เพื่อพัฒนา “คุณค่า” และ “สิ่งที่ดีงาม” ให้ปรากฏขึ้นสร้างภาพพจน์ และการยอมรับแก่นักท่องเที่ยวให้มากที่สุดเพราะโดยบทบาทของมหาวิทยาลัยจะต้อง “ทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรม”อีกด้วย ในปังบประมาณ 2543 มหาวิทยาลัยบูรพาได้รับ
งบประมาณ ก่อสร้าง “อาคารหอศิลปะและวัฒนธรรมภาคตะวันออก” แผนงานจัดการศึกษาสาขาศิลปกรรม งบประมาณ 60 ล้านบาท หลังจากต้องใช้เวลาดำเนินการถึง 20 ปี
(พ.ศ. 2504 – 2542) การได้มาของ”หอศิลป์” กับ “ระยะเวลาที่เสียไป” ควรเป็นสิ่งที่มีคุณค่าและมีความหมายกับทุกคน เพราะสิ่งนี้เกิดขึ้นไม่ได้ง่ายนัก “อาคารหอศิลปะและวัฒนธรรมภาคตะวันออก” จะเป็นสถานที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกที่จะเป็นภาพลักษณ์ที่ดีงามและมีคุณค่าของไทยให้ปรากฏแก่ นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทย และชาวต่างชาติ “สร้างภาพลักษณ์ใหม่” ให้ปรากฏขึ้นขณะเดียวกันก็รองรับสนับสนุนการจัดการศึกษาและแผนงานทางศิลปวัฒนธรรมของมหาวิทยาลัยแนวคิดดังกล่าวจะมีผลเชิงปฏิบัติได้หรือไม่ ต้องอาศัยความ ร่วมมือจากบุคลากร องค์กรหน่วยงาน หลายๆ ฝ่าย “สร้างเครือข่ายความร่วมมือ” ระหว่างกันทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัย ปัจจุบันได้ดำเนินการไว้ระดับหนึ่ง เช่นองค์กรความร่วมมือทางศิลปะและวัฒนธรรมภาคตะวันออกชมรมดนตรีไทยและศิลปะพื้นบ้านภาคตะวันออก เป็นต้นในอนาคตอาจจะต้องร่วมมือกับหอศิลปะและวัฒนธรรมของมหาวิทยาลัยในภูมิภาค c แห่งคือ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยทักษิณ และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ รวมถึงหอศิลป์ในส่วนกลาง และในต่างประเทศ เพราะหอศิลปะและวัฒนธรรมภาคตะวันออกมหาวิทยาลัยบูรพา คงจะต้องมองภาพรวมและสร้างความเป็น “นานาชาติ” เข้ามาผสมผสานด้วยแสดงความ สัมพันธ์ต่อเนื่องกันของแนวคิด “อนุรักษ์ สืบสาน และสร้างสรรค์ (พัฒนา)”  ให้ครบวงจรมิใช่มองด้านใดด้านหนึ่งมากไป มิฉะนั้น “ความเจริญก้าวหน้าทางด้านวิชาการและกิจกรรม” คงเกิดขึ้นไมได้อย่างแน่นอน