มหาวิทยาลัยบูรพา ก็เกิดขึ้นมาจากที่ของคุณหญิงโทณะวณิก อะมนตรี ที่จริงที่ดินผืนนี้เป็นของเชื้อพระวงศ์ เดิมเค้าเรียกสวนหลวง เป็นป่ามะพร้าวแต่ถูกละเลย นอกจากสวนมะพร้าวก็จะมีต้นสาปเสือ กันต้นตะบองเพชร ดงตะบองเพชรที่เยอะๆ ก็จะมีที่โรงอาหาร (แคนทีน) กับหอหญิง แล้วมีต้นพุทรา พื้นที่เต็มไปด้วยป่า ที่สำคัญอีกอย่างคือ ที่จะเต็มไปด้วยศาลพระภูมิ เพราะชาวบ้านมาสร้างไว้ตั้งแต่เก่าผุพัง จนถึงใหม่เอี่ยมเพิ่งสร้าง แล้วบางส่วนทางฝั่งตะวันออกทางหอหญิงข้างใน ก็จะมีหลุมฝังศพมีโครงกระดูก เพราะเคยเป็นป่าช้า มีศาลเจ้าของจีน ทีนี้เรื่องที่มีปัญหาคือ ศาลพระภูมิ เดิมทีมีเป็นร้อยๆ พอสร้างมหาวิทยาลัย เราก็เลยไม่รู้จะเอาศาลพระภูมิไปไว้ที่ไหน ในที่สุดก็เอาไปไว้ที่วัดดอน คิดว่าไม่เป็นไร พอปี 2499 เราสร้างหอนอน ปลายปีก็เข้ามาอยู่ปี 2500 ก็มีเหตุการณ์ประหลาด คือ อาจารย์ที่คุมหอนอน อ.บุญส่ง วัฒนสาร ท่านฝันว่ามีคนๆ หนึ่ง นุ่งผ้าขาวม้าหยักรั้งสีแดง ไม่มีเสื้อ ตัวใหญ่มาก มาชี้หน้าท่านว่ามึงเอาบ้านกูไปไว้ไหนหมด อ.บุญส่งก็เล่าให้อาจารย์คนอื่นฟัง ก็มีทั้งเชื่อและไม่เชื่อ แล้วเหตุการณ์ก็ผ่านไป ปี 2501 อาจารย์อยู่ปี 3 ก็ปรากฏว่ามีนิสิตรุ่น 2 คนหนึ่งไม่สบายไม่ทราบสาเหตุ ซึม ปวดหัว แล้วไม่ถึงสัปดาห์ก็เสียชีวิต ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอถึงนิสิตรุ่น 3 ชื่อเฉลา เป็นคนสวยมาก ก็มีลักษณะอาการเดียวกับคนก่อนแล้วก็เสียชีวิต ดร.ธำรง บัวศรี ก็เริ่มคิดว่านิสิตเราเสียชีวิตจะทำอย่างไร อ.ลดาวัลย์ นุสติ ก็เป็นคนรับผิดชอบไปติดต่อหลวงสุวิชาเป็นทหารเรือแต่เก่งเรื่องนั่งทางใน ท่านก็บอกว่าพวกคุณเอาบ้านเค้าไป ไปสร้างบ้านให้เค้าซะ ดร.ธำรง ก็เลยจัดพิธีบวงสรวง มีพราหมณ์มาทำพิธีตั้งศาลพระภูมิหน้ามหาวิทยาลัย ก็เรียบร้อยไม่มีปัญหาอะไร ทีนี้จอมพล ป. พิบูลสงคราม ท่านมีบ้านอยู่ที่แหลมแท่น ท่านเห็นพวกเราขี่จักรยานไปมา ท่านก็ถาม พล.อ.เนตร เขมะโยธิน ซึ่งเป็นเลขาท่านว่า พวกนี้โรงเรียนอะไร พล.อ.เนตร ก็บอกว่าเป็นโรงเรียนฝึดหัดครู มีผู้หญิงผู้ชายเรียนรวมกัน จอมพล.ป ท่านก็บอกไม่ดี ผู้หญิงผู้ชายอยู่รวมกันไม่ปลอดภัย ท่านก็สั่งให้ทำรั้วโดยใช้เงิน กศส. คือเงินช่วยเหลือทางด้านการศึกษและสาธารณสุข ทีนี้การทำรั้วถาวรของมหาวิทยาลัยก็ต้องไปขออนุญาตกรมทางฯ ก็ปรากฏว่ากึ่งกลางถนน เราต้องสร้างรั้ว 15 เมตร กลายเป็นว่าศาลพระภูมิที่เราสร้างไว้ไปอยู่นอกรั้ว ก็เลยมีเหตุการณ์เดิมๆ เกิดขึ้นอีกคือ นิสิตป่วย เสียชีวิต 2-3 คน อ.ลดาวัลย์ ก็เลยไปหาหลวงสุวิชาอีก ท่านสั่งให้ศาลพระภูมิมาไว้ในรั้ว ก็เลยทำพิธีครั้งที่สอง นิสิตรุ่นเก่าๆ จึงเคารพกราบไหว้ศาลพระภูมิหน้ามหาวิทยาลัยมาก สมัยที่ผมเป็นผู้บริหารก็ได้นำพระมาประดิษฐาน เป็นพระที่ปั้นจากซากปรักหักพังของวัดป่าสาละวัน โคราช สมเด็จพระสังฆราชได้เสด็จมาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุด้วยพระองค์เอง แต่ตอนนี้ไม่รู้หายไปไหนสมัยก่อนทางมหาวิทยาลัยมีทางเดียว คือ ประตูใหญ่ เส้นที่ผ่านหน้า ภปร. แล้ววนไปออกประตูศูนย์แพทย์ ส่วนภายในตามตึกต่างๆ เรียกถนนชั้นสอง เดิมที่โล่งหน้ามหาวิทยาลัย ตรงหอชาย 10 เก่า (ตอนนี้เป็นหอหญิง) ตั้งใจจะเอาไว้ทำธุรกิจของมหาวิทยาลัย เพื่อหาเงินเข้ามหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้ตัดถนนเข้าไปก็เลยเสียพื้นที่แต่อนาคตที่ตรงนี้จะมีราคา ตอนแรกผมตั้งใจจะทำโรงแรม ศูนย์การค้าของมหาวิทยาลัย เพื่อสร้างงานให้นิสิตและหารายได้ให้มหาวิทยาลัย อีกหน่อยก็จะได้เปิดวิชาการโรงแรม ขึ้นมารองรับแล้วเอานิสิตมาฝึกงาน แต่ตอนนี้คงทำไม่ได้ สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยได้มาจากการประกวด แต่ไม่มีใครได้ตำแหน่งชนะเลิศ คณะกรรมการก็เลยเอาหลายๆ แบบมาผสมผสานกัน จนเป็นแบบปัจจุบันสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยใช้เลข 9 เป็นหลัก หมายถึง รัชสมัยของ ร.9 ความก้าวหน้าการพัฒนา เลข 9 จะล้อมรอบด้วยรัศมี 8 แฉกหมายถึง อริยมรรค (อริยสัจ 4-มรรค 8) แต่ตอนหลังคนหมายความว่า 8 จังหวัด ด้านล่างมีเส้นโค้ง หมายถึง น้ำทะเล ซึ่งจะมีการเคลื่อนที่ตลอดเวลา หมายถึงว่าเราจะมีการพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง แล้วก็ไปขอพระราชทานปรัชญาของมหาวิทยาลัย คือ สุโข ปัญญา ปฏิลาโภ ความได้ปัญญาทำให้เกิดสุข 8 คำ เพราะมหาวิทยาลัยเกิดวันที่ 8 เดือน 8 ส่วนสีประจำมหาวิทยาลัยใช้สีเดิม ตั้งแต่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ คือ เทา-ทอง เดิมของ มศว. เป็นเทา-แดง แต่เมื่อแยกวิทยาเขตก็ต้องให้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยคงสีเทาไว้เพราะหมายถึงสมอง ดร.ธำรง เป็นคนคิดว่าควรใช้สีเทา-ทอง หมายถึง การคิดอย่างมีคุณธรรมและมีประโยชน์กับสังคม ธงประจำมหาวิทยาลัยเราก็ใช้สีเทา-ทอง อย่างเดิมเหมือน มศว. แต่เปลี่ยนตรามหาวิทยาลัย วันเกิดมหาวิทยาลัยก็ยังคงเป็น 8 กรกฎ เพราะสถานที่แห่งนี้เกิดเมื่อวันที่ 8 กรกฎ การเปลี่ยนชื่อมหาวิทยาลัยก็เหมือนกับเป็นการพัฒนา การเจริญงอกงาม ชุดครุยของมหาวิทยาลัย ก็มีการพูดคุยกันมาก มีการออกแบบมาดูกัน แบบแรกเป็นแบบไทยๆ คล้ายจุฬาเป็นครุยโปร่ง แบบที่สองเป็นครุยทึบคนคิดคือ อ.สุชาติ เถาทอง และอีกแบบคือแบบสากล เป็นสีดำแล้วมี HOOD สีตามคณะ ก็มีการโหวตกัน สรุปแบบสากลได้รับการโหวตให้ชนะแต่ไม่มาก ส่วนของปริญญาโทเค้าอยากทำแบบของ มศว. คือเป็นครุยแขนสั้น แต่ผมไม่ยอมให้ใช้บั้งแทน จะได้รู้ว่าเป็นปริญญาโทแล้วมีสาปใหญ่ตามสีคณะ ปริญญาเอกก็มีสามบั้ง ทุกคนก็ยอมรับครุยปริญญาโทจะสวย เรื่องของสีประจำรุ่นเริ่มมามีตอนมีนิสิตรุ่น 5 ผมเป็นอาจารย์แล้ว รุ่นที่ 1 จะไม่เหมือนใคร ใช้สีขาว รุ่นที่ 2 เหลือง-ดำ รุ่นที่ 3 ขาว-แดง รุ่นที่ 4 น้ำเงิน-ขาว รุ่นที่ 5 เขียว-ขาว รุ่นที่ 6 ก็วนไปเหลือง-ดำ อีก ส่วนชื่อรุ่นจะเปลี่ยนไป แล้วแต่จะตั้งกันเอง ส่วนใหญ่เป็นชื่อของสัตว์ในวรรณคดี เพลงมหาวิทยาลัยมีการร้องผิดบ่อยๆ ต้องเป็น “น้ำใจมีโอบเอื้อจุนเจือจาน” ตอนนี้ร้องเป็น “น้ำใจดีโอบเอื้อจุนเจือจาน”